دسته‌ها
مقالات

چگونه استلار به ششمین رمزارز بزرگ جهان تبدیل شد؟

چگونه استلار به ششمین رمزارز بزرگ جهان تبدیل شد؟

در شبکه استلار، معاملات با رمزارز بومی این شبکه با نام لومنز (XLM) معامله می‌شود. براساس داده‌های وبسایت CoinMarketCap.com، استلار در هفتهٔ گذشته توانست جایگاه ششم رمزارزها را با توجه به سهم بازار کسب کند.

اگر به طور اتفاقی با دیجی کوینر آشنا شده اید و هیچ اطلاعاتی در مورد رمز ارزها ندارید پیشنهاد می‌کنیم قبل از مطالعه ادامه مطلب، مقاله «رمز ارز چیست؟» را مطالعه نمایید.

تعدادی از پیشرفت‌های اخیر در به‌دست آوردن این جایگاه به استلار کمک کرده‌اند. در ادامه به بررسی عواملی می‌پردازیم که به استلار در عبور از رمزارزهای محبوبی مثل لایت کوین، آیوتا و تتر کمک کردند می‌پردازیم.

ده رمز ارز برتر بعد از بیت کوین کدام‌اند؟

معامله استلار با شرکت TransferTo باعث افزایش قیمت این رمزارز شد

از معاملهٔ کلیدیی که در هفتهٔ گذشته و بین استلار و ترانسفرتو انجام شد به‌عنوان یک عامل تقویت‌کنندهٔ مهم در راستای ارتقای رمزارز استلار و تبدیل آن به ششمین رمزارز بزرگ جهان یاد می‌شود. ترانسفرتو یک پلتفرم انتقال بین‌المللی پول است. استلار به‌عنوان پلتفرم فناوری دفتر کل و حسابداری توزیع‌شده شناخته می‌شود که از سیستم پرداخت و انتقال فرامرزی و برای اتصال به مؤسسات مالی پشتیبانی می‌کند. به دلیل داشتن قابلیت‌هایی در تسویهٔ سریع پرداخت‌های فرامرزی و اجرای معاملات USP، استلار نقش عمده‌ای در کاهش هزینه‌های تراکنش‌ها و کاهش تأخیرهای زمانی دارد.

چگونه استلار به ششمین رمزارز بزرگ جهان تبدیل شد؟

به‌عنوان بخشی از توافق‌نامه، ترانسفرتو که به ادارهٔ یک شبکهٔ پرداخت (تلفن) همراه فرامرزی برای اقتصادهای نوظهور می‌پردازد، برای تقویت تسویه و انتقال پرداخت‌های بین‌المللی با استلار همکاری خواهد کرد. این همکاری باعث خواهد شد تا هزینه‌ها و زمان واقعی صرف شده کاهش یافته و کاربران شاهد یک انتقال ایمن باشند. هر دو سازمان از ویژگی‌هایی چون داشتن شبکه‌ قوی از شرکای وابسته، مؤسسات مالی، ارائه‌دهندگان خدمات مالی دیجیتال برخوردار هستند. در نتیجه همکاری این دو سازمان منجر به گسترش عملیات‌های انتقال پول به بیش از 70 نقطه در سراسر جهان خواهد شد.

دو هفته پیش، کوین بیس که به‌عنوان یکی از صرافی‌های پیشرو در صنعت رمز ارز شناخته می‌شود اعلام کرد که این شرکت در حال ایجاد امکاناتی جهت افزودن استلار به پلتفرم مبادلاتی خود است. این شرکت پیش از این ارزهایی چون کاردانو (ADA)، رمزارز 0x با نماد (ZRX)، بیسیک اتنشن توکن (BAT) و زدکش (ZEC) را در پلتفرم مبادلاتی خود وارد کرده است. انتظار می‌رود این اقدام موجب تقویت فعالیت بازار، افزایش شرکت‌کنندگان و افزایش نقدینگی استلار شود.

کوین ‌بیس چیست و چگونه می بایست از آن استفاده کرد؟

استلار چگونه گواهی رعایت و پیروی از شرع را به دست آورد؟

در 17ام جولای، استلار به دلیل توکنیزاسیون (امنیت داده‌ها) دارایی‌ها و پرداخت‌های رمزارزی به‌عنوان اولین پلتفرم DLT دریافت‌کنندهٔ گواهی رعایت شرع تبدیل شد. ادارهٔ بررسی شریعت (SRB) یک آژانس مشاوره بین‌المللی در زمینه شریعت است که تحت لیسانس بانک مرکزی بحرین فعالیت می‌کند. این آژانس به بررسی دارایی‌ها، مشخصات و ویژگی‌ها و کاربردهای استلار پرداخته و دستورالعمل‌های مورد نیاز جهت استفاده از برنامه‌های پیروی از شرع فناوری بلاک چین استلار در مؤسسات مالی اسلامی را ارائه می‌دهد. این گواهی به رمزارز لومنز نیز گسترش یافته است.

چگونه استلار به ششمین رمزارز بزرگ جهان تبدیل شد؟

این گواهی بازارهای جدیدی جهت گسترش استلار در نقاط مختلف جهان که در آن‌ها خدمات مالی منوط به پایبندی به اصول مالی اسلامی است باز خواهد کرد. به‌عنوان مثال، اکنون کشورهایی در خاورمیانه، نظیر بحرین، کویت، عمان، قطر، عربستان سعودی و امارات و کشورهایی در جنوب شرق آسیا نظیر اندونزی و مالزی می‌توانند از فناوری استلار در محصولات پیروی از شرع خود و ارائه خدمات بهره‌برداری کنند.

با این وجود، استلار اولین پلتفرم DLT نیست که موفق به‌کسب گواهی رعایت شرع می‌شود. در ماه مارس، نورکوین (NOORCOIN) موفق به کسب گواهی شریعت از طرف کمیته جهانی مشاوره شریعت شد و به اولین توکن در جهان تبدیل شد که موفق به کسب این گواهی می‌شود. به گزارش کوین تلگراف، براساس گزارشی که از مشاور داخلی شرع به‌دست شرکت سرمایه‌گذاری استارت آپی Blossom Finance رسید، در ماه آوریل، بیت کوین تحت قوانین شرع با عنوان “به‌طور کلی مجاز” به‌رسمیت شناخته شد.

توکن های رمزگذاری شده چه هستند؟

آیا IBM به پروژه استیبل‌کوین بر مبنای استلار بازمی‌گردد؟

در میانه‌های ماه جولای، شرکت IBM اعلام کرد که در حال بازگشت به پروژهٔ استیبل‌کوین “Stronghold USD” است. این پروژه برمبنای فناوری بلاک چین شبکه استلار احداث شده است. استیبل‌کوین توسط پلتفورم Stronghold طراحی ‌و راه‌اندازی شد. Stronghold یک پلتفرم مبادلاتی رمزارزی است که در استلار مستقر شده است. شرکت بیمه سپرده‌گذاری فدرال (FDIC) که با نام Stronghold USD شناخته می‌شود اعلام کرد استیبل‌کوین به‌صورت یک‌به‌یک یعنی یک دلار به ازای هر سکه پشتیبانی خواهد شد و سپرده‌ها و ذخایر توسط یک شرکت معتبر دولتی نگه‌داری خواهد شد. FDIC یک آژانس فدرالی است که بیمهٔ سپرده‌های مشتریان تا مبلغ 250,000 دلار را در بانک‌های تجاری و مؤسسات سپرده‌گذاری تضمین می‌کند.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد استیبل کوین می‌توانید از مطلب آموزشی «استیبل کوین چیست؟» دیدن نمایید.

چگونه استلار به ششمین رمزارز بزرگ جهان تبدیل شد؟

در صورت همکاری با IBM، استرانگ‌هولد USD قادر به کشف کاربردهایی در شبکه‌های تجاری بلاک چین بر روی پلتفرم بلاک چین IBM خواهد شد.

به گفتهٔ معاون رئیس جهانی فناوری بلاک چین IBM، جسی لوند، با دیجیتالی کردن دارایی‌های موجود در جهان با استفاده از فناوری بلاک چین شاهد دگرگون شدن انواع مختلف تراکنش‌های انجام شده در سراسر جهان خواهیم بود. انواع ابزارهایی که با پول‌های سنتی پشتیبانی می‌شوند مانند توکن استرانگ‌هولد USD، می‌توانند بنیهٔ عملیات‌های بانکی بین‌المللی و پرداختی را بهبود بخشند. با این کار بانک‌ها به‌سادگی و بدون اعمال تغییرات چشمگیر در شیوهٔ بانکداری اصلی و زیرساخت‌های انطباقی خود می‌توانند با شبکه‌های بلاک چین عمومی تلفیق شوند.

دسته‌ها
مقالات

پنج رمزارز برتر در حفظ حریم خصوصی کدامند؟

پنج رمزارز برتر در حفظ حریم خصوصی کدامند؟

عوامل متعددی در محبوبیت و شهرت رمز ارزها دخیل بوده‌اند. از جملهٔ این دلایل می‌توان به داشتن حریم خصوصی و ناشناس بودن این رمز ارزها اشاره کرد. برخی از این رمز ارزها به کاربران در پنهان کردن هویت‌ و معاملات خود کمک می‌کنند. در میان نگرانی‌های موجود در خصوص ناشناس بودن رمز ارزهای اولیه‌ای چون بیت کوین، کاربران در حال جستجو برای یافتن گزینه‌های جدید هستند.

اگر به طور اتفاقی با دیجی کوینر آشنا شده اید و هیچ اطلاعاتی در مورد رمز ارزها ندارید پیشنهاد می‌کنیم قبل از مطالعه ادامه مطلب، مقاله «رمز ارز چیست؟» را مطالعه نمایید.

اکنون نگاهی به پنج رمز ارز برتر در زمینهٔ حفظ حریم خصوصی (مرجع) می‌اندازیم. این رمز ارزها دارای چندین ویژگی در زمینهٔ حریم خصوصی هستند که در ساختار آنها تعبیه شده است. پدیدآورندگان این رمز ارزها ادعا کرده‌اند که رمز ارزهای آن‌ها دارای ویژگی‌های امنیتی خاصی بوده که به کاربران در زمینهٔ پنهان نگه داشتن هویت و فعالیت‌های آن‌ها کمک می‌کنند.

   1. مونِرو (XMR)

پنج رمزارز برتر در حفظ حریم خصوصی کدامند؟

رمز ارز مونرو در صدر فهرست رمز ارزها‌ی برتر در زمینهٔ حریم خصوصی قرار گرفته است. شهرت و محبوبیت این رمز ارز در حال افزایش است. دلیل اصلی افزایش شهرت و محبوبیت این رمز ارز، کمک به ناشناس ماندن کاربران بوده است. تراکنش‌های مونرو بسیار دشوار هستند، زیرا این رمز ارز از امضای حلقه (نوعی امضای دیجیتالی است که توسط هر عضو دارای کلید قابل انجام است) و آدرس‌های مخفیانه استفاده می‌کند. این روش‌ها به پنهان ماندن هویت فرستنده و گیرنده کمک می‌کنند. علاوه بر این، تراکنش‌های محرمانهٔ حلقه یا RingCT به پنهان نگه‌داشتن مبلغ تراکنش کمک کرده و باعث افزایش حریم‌ خصوصی می‌شود.

در 23 مه سال 2020 میلادی هر رمز ارز مونرو با قیمت 64.19 دلار معامله شده است. این رمز ارز در رتبه 16ام بزرگترین رمز ارزها قرار دارد. گفتنی است که ارزش بازار این رمز ارز 1.13 میلیارد دلار می‌باشد.

   2. زِدکَش  (ZEC)

پنج رمزارز برتر در حفظ حریم خصوصی کدامند؟

زِدکَش این‌گونه خود را تعریف می‌کند: “اگر بیت کوین مانند پول http (با امنیت پایین‌تر) است، زِدکَش همان https (با امنیت بالاتر) است”. این تعریف بر افزایش یافتن ویژگی‌های امنیتی و حریم خصوصی این رمز ارز تأکید دارد. زِدکَش یک ابزار رمزنگاری با نام Zero-Knowledge Proof را پیاده‌سازی و اجرا کرده است. این ابزار مانند یک سپر از معاملات شرکت‌کنندگان محافظت می‌کند. همچنین این ابزار این امکان را فراهم می‌کند تا شرکت‌کنندگان بدون نشان دادن آدرس خود به دیگران اقدام به معامله کنند. در ابزار Zero-Knowledge Proof همچنین مقدار معاملات (تراکنش) نیز مخفی باقی می‌ماند.

Zcash در رتبه 26ام رده‌بندی برترین رمز ارزهای جهان قرار داشته و ارزش بازار آن به 435 میلیون دلار می‌رسد. گفتنی است که در تاریخ 23 مه سال 2020 میلادی هر Zcash با قیمت 47.22 دلار داد و ستد شده‌است.

 

3. کُمُدو (KMD)

پنج رمزارز برتر در حفظ حریم خصوصی کدامند؟

رمز ارز کُمُدو با یک فورک (انشعاب) از زِدکَش جدا شد، و بسیاری از ویژگی‌های Zcash از جمله پروتکل Zero-Knowledge Proof را به ارث برده است. کُمُدو از این ویژگی برای محافظت از حریم خصوصی بهره‌برداری کرده است. رمز ارز کُمُدو بر روی ایمنی بیشتر معاملات تمرکز دارد. شاید بتوان از پروتکل تبادل (معامله) اتمی DEX به‌عنوان مهمترین پیشرفت حاصل شده در رمز ارز کُمُدو یاد کرد که منجر به توانمندسازی تبادل P2P AtomicDEX می‌شود. تبادل اتمی این امکان را در اختیار کاربران قرار می‌دهد تا بدون کنترل متمرکز و به‌طور مستقیم به تبادل دارایی‌های دیجیتالی مختلف بپردازند. در حالی که تمرکز توسعه دهندگان این رمز ارز بر روی کاهش مسائل امنیتی شناخته شده در زمینهٔ تبادلات رمز ارزها در صرافی‌ها معطوف بود، تبادل اتمی منجر به بهبود حریم خصوصی نیز شده است.

رمز ارز Komodo در حدود 58.84 سنت قیمت‌گذاری شده و ارزش بازار آن به 71.8 میلیون دلار می‌رسد. در 23 مه سال 2020 میلادی و با توجه به ارزش بازار، این رمز ارز در رتبه 77ام برترین رمز ارزهای جهان قرار گرفت.

   4. وِرج (XVG)

پنج رمزارز برتر در حفظ حریم خصوصی کدامند؟

به جای تکیه بر روی تکنیک‌های رمزنگاری، Verge بر روی تکنولوژی‌های موجود و آزمایش شده  The Onion Router یا TOR و پروژه اینترنت نامرئی (12P) تمرکز کرده است. این رمز ارز از این تکنولوژی برای محافظت از هویت کاربران استفاده می‌کند. در این تکنولوژی، TOR ارتباطات یک کاربر را در یک شبکه توزیع‌شده از رله‌ها و تونل‌ها برگشت می‌دهد. این شبکه توسط داوطلبانی از سراسر جهان اداره شده و منجر به پنهان ماندن هویت کاربر می‌شود. به‌عبارت دیگر، در 12P داده‌های یک کاربر قبل از ارسال آن از طریق یک مسیر ناشناس، پایاپای (P2P) و شبکه توزیع شده – که توسط داوطلبانی از سراسر جهان اداره می‌شود – رمزگذاری می‌شود. این کار باعث مخفی ماندن موقعیت‌ (مکان)ها و آدرس‌های IP معامله‌گران می‌شود.

زمانی که یک وب‌سایت محبوب، خبر تصویب پرداخت‌های رمز ارزی با وِرج را مخابره کرد، Verge به سر خط خبرها تبدیل شد. دلیل اصلی این انتخاب امنیت بالای شبکه وِرج بود.

در 23 مه سال 2020 میلادی، Verge به‌عنوان 85امین رمز ارز برتر در جهان معرفی شد. ارزش بازار این رمز ارز به 63.3 میلیون دلار بوده و نرخ مبادله آن به 0.39 سنت می‌رسد.

5. هورایزِن (ZEN)

پنج رمزارز برتر در حفظ حریم خصوصی کدامند؟

رمز ارز Horizen آدرس‌های Z محافظ حریم خصوصی و آدرس‌های T عمومی که مشابه با بیت کوین عمل می‌کنند را ارائه می‌دهد. با این وجود، اگر وجهی از آدرس Z به آدرس T ارسال شود، مقدار مبلغ دریافتی نشان داده خواهد شد. این رمز ارز دارای یک شبکهٔ گره گسترده نیز بوده که به بهبود وضعیت ناشناس بودن کمک می‌کند.

در 23 مه سال 2020 میلادی، Horizen با قیمت 6.58 دلار معامله شده است. ارزش بازار این رمز ارز به 60.1 میلیون دلار می‌رسد. همچنین این رمز ارز در رتبهٔ 88 بزرگترین‌ رمز ارزهای‌های جهان قرار دارد.

جمع‌بندی

به‌علت اینکه امنیت در دنیای مجازی اهمیت بیشتری دارد، با خود خطرات بزرگ‌تری نیز به‌همراه می‌آورد. توسعه‌دهندگان رمز ارزها باید تعداد زیادی حملات هکینگ که از طرف هکرها می‌باشد را خنثی کنند. مراجع قانونی و تنظیم‌کنندگان و ناظران امور مالی، احتمالاً افراد با تراکنش‌های بالا را مورد تحقیق و بررسی قرار دهند و چون بیت کوین مشهورترین رمز ارز می‌باشد به‌شدت زیر ذره‌بین مراجع دولتی است. ارگان‌های دولتی به‌راحتی می‌توانند تراکنش‌های بیت کوین را پیگیری کنند و این موضوع انگیزهٔ خوبی برای استفاده از رمز ارزهایی می‌باشد که حریم خصوصی را بیشتر رعایت می‌کنند.

دسته‌ها
مقالات

پتانسیل های رمزارز نئو چیست؟

پتانسیل های رمزارز نئو چیست؟

با توجه به ممنوعیت‌های اعمال شده از طرف چین در حوزه رمزارزها، رمزارز نئو (NEO) پتانسیل این را دارد که در کشورهایی با مقررات دست‌وپاگیر در اکوسیستم رمزارزها، به‌خوبی بدرخشد. از بدو شروع به‌کار، تکنولوژی آنچِین نئو طوری طراحی شده بود که با قوانین و مقررات مشکلی نداشته باشد. روش متمرکز نئو هم با بیشتر رمزارزها کاملاً متفاوت است.

اگر به طور اتفاقی با دیجی کوینر آشنا شده اید و هیچ اطلاعاتی در مورد رمز ارز ندارید پیشنهاد می‌کنیم قبل از مطالعه ادامه مطلب، مقاله «رمز ارز چیست؟» را مطالعه نمایید.

نئو (NEO) چیست؟

پتانسیل های رمزارز نئو چیست؟

NEO ابتدا با نام AntShares توسط دا هونگ‌فی و اِریک ژان در سال 2014 در چین تأسیس شد و در ژوئن 2017 به نام “NEO” تغییر نام داد. نئو یک پلتفورم است که براساس تکنولوژی بلاک چین کار می‌کند که رمزارز نئو (NEO) را پشتیبانی می‌کند و قابلیت توسعهٔ دارایی‌هایی دیجیتال و قراردادهای هوشمند را دارا می‌باشد.

هدف شبکه نئو این است که مدیریت دارایی‌های دیجیتال را با استفاده از قراردادهای هوشمند به‌صورت خودکار انجام دهد که در نهایت به یک شبکه توزیع شده براساس سیستم اقتصاد هوشمند منجر خواهد شد.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد بلاک چین می‌توانید از مطلب آموزشی «بلاک چین چیست؟» دیدن نمایید.

معادل دیجیتال پلتفورم نئو (NEO)

نئو (NEO) سیستم اقتصاد هوشمند خود را به‌صورت زیر تعریف کرد:

سیستم اقتصاد هوشمند = قرارداد هوشمند + هویت دیجیتال + داراریی دیجیتال

دارایی‌ها، به‌راحتی در شبکه بلاک چین نئو که شبکه‌ای متن باز، غیرمتمرکز، قابل اعتماد، قابل رهگیری و بدون هزینه‌های واسطه‌گری، قابلیت دیجیتال شدن را دارند.

پتانسیل های رمزارز نئو چیست؟

کاربرها در این شبکه می‌توانند دارایی‌های مختلف را ذخیره کنند و خرید و فروش کنند. پلتفورم نئو این قابلیت را ایجاد می‌‌کند که برای هر دارایی فیزیکی یک معادل دیجیتال یکتا ایجاد شود. نئو همچنین قابلیت حفاظت از دارایی‌ها را دارد. دارایی‌های ثبت شده در پلتفورم نئو یک هویت دیجیتال تأیید شده می‌باشد و از طریق قانون حفاظت شده است.

هویت دیجیتال قابلیت تأیید اطلاعات کلیدی و مهم افراد، مؤسسات و سایر نهادهای موجود در فضای دیجیتال را فراهم می‌سازد.

قراردادهای هوشمند، قابلیت اجرای تراکنش‌ها و توافق میان طرف‌های متفاوت را بدون کنترل و نظارت هیچ سیستم قانونی یا یک مکانیزم مرکزی فراهم می‌کند. اجرای این قرارداد براساس کد برنامه‌نویسی شبکه می‌باشد و این کدنویسی قابلیت تراکنش‌های قابل ردیابی، شفاف و غیرقابل بازگشت را فراهم می‌کند.

قرارداد هوشمند چیست؟

شبکه نئو از دو کوین NEO و GAS حمایت می‌کند. شبکه نئو همچنین از تمام زبان‌های برنامه‌نویسی رایج مانند C#, Java, Go, Python و Kotlin پشتیبانی می‌کند که کار را برای جامعهٔ توسعه‌دهندگان نرم‌افزارها تسهیل خواهد کرد.

 آیا شبکه نئو با قانون‌گذاری از طرف دولت‌ها و سایر نهادها مشکلی ندارد؟

وقتی بحث تنظیم مقررات برای رمزارزها می‌شود، شبکه نئو با سایر شبکه‌ها تفاوت ویژه‌ای دارد. در حالی که دارایی‌های دیجیتال و قراردادهای هوشمند در سایر پلتفورم‌هایی که براساس تکنولوژی بلاک چین کار می‌کنند، مانند اتریوم نیز معروف هستند، قابلیت “هویت دیجیتال”، شبکه نئو را از سایر شبکه‌ها متمایز می‌سازد.

هر فرد، کسب‌وکار یا هر نهادی که روی پلتفورم نئو فعالیت می‌کند، هویت دیجیتال یکتایی دارد که قابل تأیید می‌باشد. این افراد، کسب‌وکارها و نهادها تنها وقتی می‌توانند در شبکه نئو با دیگران تراکنش داشته باشند که هویت دیجیتال ثبت‌شده داشته باشند که این ویژگی، شبکه نئو را با مقررات، همسو می‌سازد.

حتی ممکن است نودهای مختلف در شبکه نئو برای تأیید تراکنش‌ها و سایر فعالیت‌های حساب‌داری و بایگانی، نیاز به هویت دیجیتال داشته باشند.

ورود به Onchain

دا هونگ‌فی و اِریک ژان که مؤسسان نئو می‌باشند، هنگام کار بر روی شبکه نئو از ایده‌های نوظهوری که در آن زمان مطرح بود استفاده کردند. شرکت تکنولوژی Onchain که در سال 2014 ظهور کرد، یک کمپانی در حوزهٔ تکنولوژی بود که با نهادهای مختلف مالی و قانونی همکاری داشت تا برای کسب‌وکارهای مختلف راه‌حل‌های بلاک چین ‌محور ارائه دهد.

در حالی که شبکهٔ نئو مانند شبکه بیت کوین و اتریوم کار می‌کند، Onchain بر روی خلق بلاک چین‌های خصوصی و ائتلافی (بنگاهی) متمرکز بود که نیازهای خاصی را در کسب‌وکارهای مختلف پاسخگو باشد.

محصول اصلی شرکت Onchain ساختار شبکه‌های توزیع‌شده (DNA) بود که با استفاده از دارایی‌های دیجیتال، در کسب و کارهای مختلف، به خلق بلاک چین‌های خصوصی و عمومی کمک می‌کرد. گمان می‌رود DNA، پلتفورم بلاک چینی باشد که قابلیت سفارشی شدن برای حل همهٔ مشکلات بخش‌های خصوصی و عمومی را دارد.

تفاوت NEO و Onchain

NEO و Onchain شرکت‌های مستقلی هستند و هیچ‌کدام مالک دیگری نیستند. NEO روی بخش کسب‌وکار و مشتری (B2C) متمرکز شده است، در حالی که Onchain روی خدمات بین کسب‌وکارهای مختلف تمرکز کرده است.

هر دو این شبکه‌ها به‌صورت مجزا تأمین مالی شده‌اند. شبکه NEO توسط یک انجمن عمومی تأمین مالی شده ولی حامی شبکه Onchain بزرگترین شرکت خصوصی چین، Fosun می‌باشد.

وقتی از دا هونگ‌فی دربارهٔ اینکه چرا شرکت بزرگی مثل Fosun را به‌عنوان شریک سرمایه‌گذاری انتخاب کردی، پاسخ داد: “سه بخش اصلی فعالیت ین شرکت عبارتست از فایننس، علوم پزشکی و بازی و سرگرمی که هر سه هماهنگی خوبی با تکنولوژی بلاک چین دارند. دلیل اصلی که ما شرکت Fosun را به‌عنوان شریک سرمایه‌گذاری انتخاب کردیم این است که این شرکت امکانات مورد نیاز ما را فراهم می‌کند، یک پلتفورم برای تکنولوژی Onchain برای نمایش تکنولوژی بلاک چین.”

افق دید شرکت‌های NEO و Onchain

هدف اصلی که مؤسسان NEO و Onchain در سر می‌پروراندند، ایجاد قابلیتی برای بهره‌مندی و همکاری بین شبکه‌های بلاک چین مختلف در آینده بود. به این صورت که مکانیزمی توسعه یابد که اطلاعات را بین شبکه‌های بلاک چین مختلف به اشتراک بگذارد، و شبکه‌های بلاک چین عمومی مانند NEO (مرجع) یا شبکه‌های خصوصی که در کسب‌وکارهای مختلف استفاده می‌شود را بهم متصل کند.

پتانسیل های رمزارز نئو چیست؟

با افزایش تعداد سیستم‌های بلاک چین محور در هر دو بخش عمومی و خصوصی، در نهایت نیاز خواهد بود که این شبکه‌های بلاک چین با هم همکاری داشته باشند. تیم‌هایی که در NEO و Onchain کار می‌کنند امیدوارند این گپ را با تلاش خود پُر کنند.

به هر حال، برای ایجاد همکاری بین شبکه‌های بلاک چین مختلف، بحث اعتماد و هویت بسیار مهم است. این گپ با ویژگی ذاتی “هویت دیجیتال” که یک بخش پلتفورم بلاکچین NEO است، پُر خواهد شد.

اساساً NEO و Onchain ممکن است پُل ارتباطی مورد نیاز برای ایجاد ارتباط بین شبکه‌های بلاک چین کاملاً غیرمتمرکز، بدون مقررات و ناشناس مانند بیت کوین و شبکه‌های معمولی شناسایی مشتری (KYC) که امروزه در بانک‌ها و شرکت‌های کارت‌ اعتباری استفاده می‌شود ار فراهم آورده‌اند.

با در پیش گرفتن روشی جامع که به نیاز همه بخش‌ها – کاربران، کسانی که در شبکه فعالیت می‌کنند مثل ماینرها، افرادی که تراکنش‌ها را انجام می‌دهند، کسب‌وکارهای خصوصی و شاید قانون‌گذاران و ناظران – پاسخ می‌دهد، NEO و Onchain ممکن است در دعوای بین طرفداران اقتصاد بستهٔ مقررات محور و حامیان سیستم‌های باز مانند اکوسیستم رمزارزها، بهترین گزینه باشند.

آیا NEO و Onchain در چین قابل استفاده می‌باشند؟

پلتفورم NEO اساساً شبیه ساختار DNA شبکه Onchain کار می‌کند. NEO بلاک چین عمومی و غیرمتمرکز فراهم می‌کند، در حالی که ساختار DNA شبکه Onchain نیاز به شبکه‌های بلاک چین خصوصی را مرتفع می‌سازد. اتصال این دو سیستم شاید مزایای هر دو پلتفورم را در خود جای دهد.

شرکت Onchain تا بحال برای ساختار DNA خود، موافقت دولت شهر گوئیانگ، مرکز استان گوئیژو در جنوب غربی چین را کسب کرده است. هر دو پلتفورم نسخه 2.0 قرارداد هوشمند و تکنولوژی‌های بلاک چین دیگر چینی را در اوایل 2017 عرضه کردند.

در اواسط 2017، شرکت Onchain جزو اولین شرکت‌هایی بود که با موفقیت تست بلاک چین چین را پاس کرد که با سرمایه‌گذاری گروه فوسان در این شرکت همراه بود. با وجود فشار چین بر اکوسیستم رمزارزها و ممنوع اعلام کردن آنها، قبول تکنولوژی بلاک چین از طرف چینی‌ها می‌تواند نوید بخش شروع عصر جدیدی در این حوزه باشد.

در اواسط 2017، دولت چین در گزارشی، اعلام کرد که در حال آزمایش برای ایجاد یک رمزارز ملی می‌باشد.

علی‌رغم موضع سختگیرانه دولت چین در حوزهٔ رمزارزها و عرضه اولیه کوین‌ها (ICOs)، شایعاتی مطرح است که شاید دولت چین به‌دنبال راه‌حلی جایگزین می‌باشد و به‌همین خاطر با شرکت‌هایی که تمایل به‌همکاری و کار کردن با قوانین دولت را دارند چراغ سبز نشان می‌دهد. NEO و Onchain ممکن است رقبای بزرگی در این زمینه باشند.

اگر تکنولوژی Onchain از طرف دولت چین پذیرفته شود و سایر کسب‌وکارها نیز به آن اعتماد کنند، این تکنولوژی یک راه‌حل همه جانبه خواهد بود و بنابراین استفاده از NEO بسیار گسترش خواهد یافت.

جمع‌بندی

مفهوم NEO-Onchain بنیه تکنیکی مستحکمی دارند و روش متمرکز آنها، این دو را نه تنها برای دولتمردان چین بلکه برای سایر کشورها که با ذات غیرمتمرکز و ناشناس بودن بازار ارزهای مجازی مشکل دارند، گزینه‌های جذابی کرده است.

دسته‌ها
مقالات

چگونه رمزارزهای خود را به ارث بگذاریم؟

چگونه رمزارزهای خود را به ارث بگذاریم؟

به ارث گذاشتن پورتفوی سرمایه‌گذاری همیشه موضوعی پیچیده بوده است، اما در دورهٔ رمزارزها بر این پیچیدگی اضافه شده است. هرکس می‌تواند وصیت کند که انتقال دارایی‌هایی مانند سهام به وارثان به‌راحتی انجام شود. در حال حاضر قوانین و مقرراتی در زمینهٔ انتقال دارایی‌های دیجیتال وجود دارد که باید برای انتقال ایمن دارایی‌ها به وارثان مورد بررسی قرار گیرد.

اگر به طور اتفاقی با دیجی کوینر آشنا شده اید و هیچ اطلاعاتی در مورد رمز ارز ندارید پیشنهاد می‌کنیم قبل از مطالعه ادامه مطلب، مقاله «رمز ارز چیست؟» را مطالعه نمایید.

در ادامه به بررسی دقیق‌تر انتقال دارایی‌های دیجیتال به وارثان می‌پردازیم. در بعضی موارد قوانین تغییری نکرده است. اما در برخی قوانین نکات جدیدی وجود دارد که سرمایه‌گذاران سنتی هنوز از آن خبر ندارند و در زمینهٔ دارایی‌های دیجیتال باید به آنها توجه کنند.

دانش و دسترسی بسیار کلیدی هستند

شاید ساده‌ترین و مهم‌ترین موضوع در انتقال رمزارزها به وارثان این باشد که وارث شما بداند که شما چه رمزارزی دارید و چگونه باید به آنها دسترسی داشته باشد. بنابر گزارشی از وب‌سایت فوربز، دسترسی به این رمزارزش‌ها ممکن است سخت‌ترین قسمت کل این پروسه باشد.

چگونه رمزارزهای خود را به ارث بگذاریم؟

سرمایه‌گذاران رمزارزها از بازگو کردن محل ذخیرهٔ کلید‌های دیجیتال و کدهای دسترسی خود به‌شدت طفره می‌روند و این موارد را به هیچ‌کس نمی‌گویند. این رفتار غیرمنطقی هم نیست، چون با داشتن این اطلاعات هرکس می‌تواند دسترسی کاملی به والت دیجیتال داشته باشد. از طرف دیگر، اگر صاحب رمزارزها خیلی پیچیده رفتار کند، ممکن است کدها را گم کند و دسترسی‌اش به آن توکن‌ها را برای همیشه از دست بدهد.

چگونه بیت کوین های خود را در برابر سرقت و هک حفاظت کنیم؟

پم مورگان، متخصص ارث و میراث، یک روش قدیمی را پیشنهاد می‌دهد: “من علاقهٔ زیادی به قلم و کاغذ برای لیست کردن اطلاعات لازم برای دسترسی به رمزارزها دارم” که به‌راحتی می‌تواند در دسترس وارثان قرار گیرد. مورگان ادامه می‌دهد: “تشریح انواع دارایی‌ها، مکان‌های مهم و کنترل‌های دسترسی به آنها، به وارثان بسیار مهم است. کنترل‌های دسترسی عبارتند از پین کدها، پسوردها، امضاهای چندگانه و قفل‌های زمان‌دار که قبل از زمان خاصی باز نمی‌شوند.”

قانون‌ در این باره چه می‌گوید؟

اگرچه با توضیح محل نگهداری دارایی‌های دیجیتال و نحوهٔ دسترسی به آنها کار را برای وارثان بسیار هموار کرده‌اید، اما ممکن است مشکلات قانونی برای آنها پیش آید. بهتر است که سرمایه‌گذار، برای انتقال دارایی‌های دیجیتال به وارثان هم دسترسی به دارایی دیجیتال را در نظر بگیرد و هم اثرات قانونی آن را. بدون در نظر گرفتن مسائل قانونی، سرمایه‌گذار ممکن است وارثان خود را درگیر یک پروسه حقوقی طولانی کند. از طرف دیگر، مورگان تصدیق می‌کند که “بدون کلیدهای دسترسی به رمزارزها، حکم دادگاه بی‌فایده است.”

مورگان پیشنهاد می‌کند که حداقل دو نسخه کپی از دارایی‌ها تهیه کنید و در مکان‌های مختلف ذخیره کنید. این لیست‌ها ممکن است برای یک سرمایه‌گذار بسیار فعال، هر هفته نیاز به آپدیت شدن داشته باشد. از طرف دیگر، مایکل گولدبرگ، وکیلی در شیکاگو، متخصصی دیگر در زمینهٔ ارث و میراث پیشنهاد می‌کند که معامله‌گرانی که فعالیت کمتری دارند، تغییرات کمتری در لیست دارایی‌های خود ایجاد کنند. به‌عنوان مثال او پیشنهاد می‌کند که این‌گونه تریدرها هر سال یک بار لیست دارایی‌های خود را آپدیت کنند.

با درنظر گرفتن موارد قانونی، بسیاری از ایالت‌ها در آمریکا، به وارثان این اجازه را می‌دهند که با دارایی‌های دیجیتال، مانند داراریی‌های معمولی برخورد شود. این موضوع می‌تواند به وارثان کمک کند که رمزارزها را در صورت نیاز به سرعت بفروشند تا از کاهش ارزش احتمالی آنها جلوگیری شود. با توجه به اینکه، قانون‌گذاران هم به سرعت در حال به روز کردن قوانین در این زمینه هستند، ممکن است تغییرات زیادی در این حوزه ایجاد شود. تامارا کوری، رئیس کالج ملی قضات ارث و میراث، پیشنهاد داده است که قضات باید بیشتر دربارهٔ رمزارزها آگاهی کسب کنند. “هر روزه کیس‌های متعددی در زمینهٔ رمزارزها به دادگاه‌ها وارد می‌شوند. قاضی‌ها باید در این زمینه آموزش ببینند و هنگام برخورد با این دارایی‌ها تصمیمات دقیق‌تری اتخاذ کنند.”

به انتهای مقاله « چگونه رمزارزهای خود را به ارث بگذاریم؟» رسیدیم، برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد نحوه ذخیره بیت کوین می‌توانید از مطلب آموزشی «چگونه بیت کوین خود را ذخیره کنیم؟» دیدن نمایید.

دسته‌ها
مقالات

بیت کوین گُلد چیست؟

بیت کوین گُلد چیست؟

انواع مختلف انشعابات یا فورک‌های (forks) رمز ارزها به‌طور مرتب در حال انجام می‌باشد. حتی بیت کوین چندین دور از این فورک‌ها را تجربه کرده است. یکی از بزرگ‌ترین و جنجالی‌ترین فورک‌های بیت کوین در سال 2017 اتفاق افتاد. بیت کوین گُلد یک هارد فورک از رمز ارزِ متنِ بازی بود که در 24 اکتبر 2017 رخ داد. در حالی که هارد فورک‌ها به دلایل مختلفی ایجاد می‌شوند – مثلاً افرایش توکن‌ها وقتی مشتری‌های آن رمز ارز زیاد می‌شوند، تفاوت بین توسعه دهندگان و … – براساس آنچه توسعه‌دهندگان بیت کوین گُلد (BTG) اعلام کرده‌اند، هدف از ایجاد بیت کوین گُلد این بود که “بیت کوین را دوباره غیرمتمرکز کنند.”

اگر به طور اتفاقی با دیجی کوینر آشنا شده اید و هیچ اطلاعاتی در مورد هاردفورک ندارید پیشنهاد می‌کنیم قبل از مطالعه ادامه مطلب، مقاله «هارد فورک چیست؟» را مطالعه نمایید.

در ظاهر ایدهٔ “غیرمتمرکز کردن دوبارهٔ بیت کوین” عقلانی به‌نظر نمی‌رسد. چون بیت کوین مثل همهٔ رمز ارزهای دیگر اساساً به‌صورت غیرمتمرکز ایجاد شده است و به‌هیچ بانک مرکزی، کشور و یا دولت خاصی مربوط نمی‌شود.

یکی از مسائل مهم که جرقهٔ توسعهٔ بیت کوین گُلد را در ذهن توسعه‌دهندگان آن ایجاد کرد اصلاً به متصل بودن آن به یک نهاد مرکزی مربوط نبود. مسألهٔ اصلی فرآیند استخراج بود. توسعه‌دهندگان بیت کوین گُلد این ایده را می‌پروراندند که با یک اگوریتم جدید برای فرآیند استخراج (در این مورد، الگوریتم اثبات کار( proof-of-work) به نام Equihash)، می‌توانند شاخهٔ جدیدی از مشهورترین رمز ارز جهان ایجاد کنند که به استخرهای بزرگ برای استخراج نیاز نداشته باشد.

استخر استخراج بیت کوین

دموکراتیزه کردن فرآیند استخراج

استخراج بیت کوین اگرچه ممکن است پُرمنفعت باشد اما هزینه و انرژی زیادی باید صرف آن کرد. پُربازده‌ترین فعالیت‌های استخراج بیت کوین مربوط می‌شود به استخرهای استخراج که تعداد زیادی از ماینرهای را به هم متصل می‌کند که هر کدام به تجهیزات و انرژی بالایی نیاز دارند.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد استخراج بیت کوین می‌توانید از مطلب آموزشی «استخراج بیت کوین» دیدن نمایید.

افرادی که می‌خواهند به تنهایی به استخراج بیت کوین بپردازند یا باید سرمایه‌گذاری زیادی برای ایجاد حلقهٔ استخراج خود انجام دهند یا اینکه به‌راحتی، به علت ضعیف بودن تجهیزات، در رقابت با رقبای قدرتمندتر شکست خواهند خورد.

بیت کوین گُلد چیست؟

یکی از اهداف اصلی ایجاد بیت کوین گُلد تغییر الگوریتم فرآیند استخراج بود که با رایانه‌های معمولی نیز بتوان در عملیات استخراج شریک شد.

بیت کوین گُلد اولین هارد فورک بیت کوین نبود. بیت کوین کش  نیز در آگوست 2017 با یک هارد فورک از بیت کوین منشعب شد.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد هاردفورک بیت کوین کش می‌توانید از مطلب آموزشی «هارد فورک بیت کوین کش چیست؟» دیدن نمایید.

توزیع، حفاظت، شفافیت

علاوه بر “دوباره غیرمتمرکز کردن” بیت کوین، توسعه‌دهندگان بیت کوین گُلد، همچنین روی مسائل مربوط به توزیع، حفاظت و شفافیت نیز تمرکز کردند. براساس وب‌سایت بیت کوین گُلد “ایجاد یک هارد فورک در شبکهٔ بلاک چین، یک دارایی دیجیتال جدید ایجاد می‌کند که در اختیار علاقه‌مندان به رمز ارزها قرار می‌گیرد.”

بیت کوین گُلد چیست؟

در دنیای ارزهای مجازی، تهدید هکرها و افراد بَدطینت همواره نگران‌کننده می‌باشد. به همین دلیل، توسعه‌دهندگان بیت کوین گُلد از آغاز به کار این کوین تمهیدات بیشتری در زمینهٔ حفاظت و امنیت در نظر گرفته‌اند که امنیت بیشتری برای حساب کاربران و دارایی آنها ایجاد کنند. ریپلی پروتکشن (replay protection) و والت‌هایی با آدرس‌های یکتا از جملهٔ این تمهیدات حفاظتی می‌باشند.

چگونه بیت کوین های خود را در برابر سرقت و هک حفاظت کنیم؟

این حقیقت که بیت کوین گُلد “یک پروژهٔ نرم‌افزاری متن باز رایگان می‌باشد که توسط توسعه‌دهندگان داوطلب ایجاد شده و از طرف جامعه روزافزون علاقه‌مندان به بیت کوین در سرتاسر جهان حمایت می‌شود،” نیز کشش و جاذبهٔ خوبی برای دیگران می‌باشد.

بیت کوین گُلد در صرافی‌ها

برای همهٔ رمز ارزها، یکی از فاکتورهای تعیین‌کنندهٔ موفقیت کوتاه‌مدت و بلندمدت، موجود و قابل معامله بودن آنها در صرافی‌های رمز ارزها می‌باشد. برای انجام تراکنش در یک رمز ارز خاص، آن رمز ارز باید در صرافی موجود باشد.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد بهترین صرافی‌های رمزارز می‌توانید از مطلب آموزشی «بهترین صرافی‌های رمز ارز کدامند؟» دیدن نمایید.

بیت کوین گُلد چیست؟

براساس وب‌سایت بیت کوین گُلد، در مارس 2018، رمز ارز بیت کوین گُلد در صرافی‌های بیترکس، بیت فینکس، بایننس، Bithumb،  ،  HitBTC، Uphold، YoBit، Gate.io، Changelly، Shapeshift، BitBay، Abucoins، Change Now، Evercoin، Tdax، Bitsane، Bitstarex، QuadrigaCX، Cex.io، Okex، Anybits، BestRate، Bitmarket، Indacoin، CoinSwitch، and Unocoin، وجود دارد.

در حال حاضر، صرافی‌های بیشتری بیت کوین گُلد را به رمز ارزهای قابل معامله خود اضافه کرده‌اند. رمز ارزها همچنین از طریق سرویس والت‌هایی مانند Trezor Wallet، Ledger Wallet، Exodus ،Coinomi Bitpie، Guarda، Freewallet و Kasse نیز ارائه می‌شوند. براساس وب‌سایت بیت کوین گُلد در تاریخ ژانویه 2018، این رمز ارز در 46 بازار و در 26 صرافی موجود می‌باشد.

بهترین کیف پول‌ های بیت کوین در سال 2020 کدامند؟

آغاز به کار بیت کوین گُلد و حواشی آن

توسعه‌دهندگان بیت کوین گُلد بعد از شروع به کار آن، از عرضهٔ این کوین “قبل از استخراج (post-mine)” استفاده کردند. این عرضه قبل از استخراج به این صورت بود که 100,000 کوین بعد از انجام فورک استخراج شد. این عمل با هدف استخراج سریع 8,000 بلاک به‌عنوان “هدیه” برای توسعه و گسترش شبکهٔ بیت کوین گُلد انجام شد.

تقریباً 5% آن 100,000 کوین استخراج شده به‌عنوان جایزهٔ تشویقی به هرکدام از 6 عضو اصلی داده شد. هنگام شروع به‌کار بیت کوین گُلد، همهٔ صاحبان بیت کوین، بیت کوین گُلد را با نرخ یک بیت کوین در برابر یک بیت کوین گُلد دریافت می‌کردند.

صرافی کوین بیس، که یکی از بزرگ‌ترین صرافی‌های رمز ارزها می‌باشد، در زمان شروع به‌کار بیت کوین گُلد، به آن بدبین بود. نمایندگان کوین بیس اعلام کردند که چون “توسعه‌دهندگان بیت کوین گُلد کُدهای این شبکه را در اختیار عموم قرار نداده‌اند، این صرافی نمی‌تواند آن را پشتیبانی کند. این یک ریسک امنیتی خطرناک می‌باشد.”

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد صرافی کوین بیس‌ می‌توانید از مطلب آموزشی «صرافی کوین بیس چیست؟» دیدن نمایید.

در 4 مارس 2018، بیت کوین گُلد 253 نود فعال داشت. بیشترین تمرکز نودها در آلمان بود با 46 نود، آمریکا و فرانسه و روسیه به ترتیب با 38، 37 و 18 نود در مکان‌های بعدی قرار داشتند.

در فوریه 2018، توسعه‌دهندگان بیت کوین گُلد، مرورگر بیت کوین گُلد را رونمایی کردند.

مانند بیشتر رمز ارزها، بیت کوین گُلد نیز بدخواهان زیادی دارد. تنها یک روز بعد از شروع به کار بیت کوین گُلد، ماینرها یکی از توسعه‌دهندگان بیت کوین گُلد را متهم کردند که حق‌العمل 0.5% برای تراکنش‌ها تعبیه کرده است که از چشم ماینرها مخفی است.

آیندهٔ بیت کوین گُلد

براساس وب‌سایت بیت کوین گُلد، توسعه‌دهندگان این رمز ارز برنامه‌های توسعهٔ جاه‌طلبانه‌ای برای آینده دارند. در سه ماه اول 2018، بعضی از اهدافی که در وب‌سایت بیت کوین گُلد ذکر شده بود عبارت بودند از: “تجمیع کتابخانه‌های متن باز” BitcoinJS، BitcoinJ و CoPay، همچنین “همکاری با مؤسسات آکادمیک و دانشگاه‌ها” و “طراحی و بازسازی برند” شامل نوسازی وب‌سایت.

در سه ماههٔ دوم 2018، هدف بیت کوین گُلد، اضافه کردن یک شبکه لایتنینگ و یک سیستم استخراج غیرمتمرکز از طریق نرم‌افزار P2Pool بود. توسعه‌دهندگان، برنامه‌هایی برای اضافه کردن یک برنامهٔ پرداخت از طریق کارت اعتباری و سیستم‌های پرداخت دیگر، نیز داشتند.

شبکه لایتنینگ بیت کوین

اهداف توسعه‌دهندگان بیت کوین گُلد در انتهای 2018، توسعهٔ “سیستمی برای نقل‌وانتقال در شبکه‌های بلاک چین مختلف (sidechains and cross-chain atomic swaps)”، همچنین چندین گردهمایی و کنفرانس توسعه‌دهندگان، بود. در سال 2019 نیز توسعه‌دهندگان بیت کوین گُلد روی تراکنش‌های خصوصی و تأمین هزینه برای تحقیقات متمرکز بودند.

بیت کوین گُلد چیست؟

برنامه‌های بلندمدت توسعه‌دهندگان این رمز ارز عبارتست از: تحقیق روی قراردادهای هوشمند و دموکراسی شبکهٔ بلاک چین، همچنین توسعهٔ یک شبکهٔ غیرمتمرکز برای معاملهٔ پول‌های سنتی و رمز ارزها می‌باشد.

توسعه‌دهندگان بیت کوین گُلد توجه خوبی به رابطهٔ این رمز ارز با بیت کوین و کل دنیای رمز ارزها دارند. به این دلیل، آنها نشان داده‌اند که “هدف اصلی ما ارتقای کل دنیای رمز ارزها و بیت کوین می‌باشد، نه فقط بیت کوین گُلد.” طبق گفتهٔ توسعه‌دهندگان بیت کوین گُلد، بعضی از پیشرفت‌های حاصل‌شده از فعالیت آنها عبارتست از: “روش‌های متنوع برای هارد فورک‌ها، “مکانیزم رأی‌گیری هوشمند” و سیستم تصمیم‌گیری غیرمتمرکز در توسعه رمز ارزها.”

دسته‌ها
شخصیت ها مقالات مقالات اتریوم

خالق اتریوم که بود؟

خالق اتریوم که بود؟

در سال 2008 یک توسعه‌دهندهٔ ناشناس و یا یک گروه ناشناس بیت‌ کوین را به‌عنوان روشی جدید برای انتقال پول در اینترنت اختراع کردند.

چهار سال بعد، یک جوان 19 ساله که رویای تغییر فضای کلی اینترنت را در سر داشت، تلاش کرد تا در بستر مبتنی بر این فن‌آوری این کار را انجام دهد.

در سال 2011 یک برنامه‌نویس اهل تورنتو به نام ویتالیک بوترین (Vitalik Buterin) برای اولین بار به بیت کوین علاقه‌مند شد و در همان سال، وب‌سایت خبری آنلاین مجلهٔ بیت کوین (Bitcoin Magazine) را راه‌اندازی و صدها مقاله در مورد دنیای رمز ارزها نوشت و بعد به کدگذاری کیف پول‌های خصوصی دارک (Dark Wallet) و بازارهای Egora پرداخت.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد اتریوم مقاله آموزشی «اتریوم چیست؟» را مطالعه نمایید.

او در طول این مسیر، ایدهٔ ایجاد پلتفرمی فراتر از مصارف مالی را تحت لیسانس بیت کوین مطرح کرد. همچنین در سال 2013 اوراق سفیدی را در شرح یک پلتفرم جایگزین مطرح کرد که این پلتفرم جهت ساخت هر نوع اپلیکیشن غیرمتمرکزی طراحی شده بود. این سیستم اتریوم نام گرفت.

اتریوم ساخت قرارداد هوشمند را آسان می‌کند. این قراردادهای هوشمند یک سری رمز و کدهای خوداجرا هستند که امکان استفاده از آن‌ها توسط توسعه‌دهندگان و برای طیف وسیعی از اپلیکیشن‌ها فراهم شده است.

برای آگاهی از نحوه استفاده قراردادهای هوشمند در اتریوم مقاله «قراردادهای هوشمند اتریوم چگونه عمل می‌کند؟» را مطالعه نمایید.

برای این کار در سال 2014 بوترین مسابقه‌ای با نام Thiel fellow ترتیب داد که در آن به برندگان یک جایزه 100,000 دلاری اهدا می‌شد.

جامعه در حال رشد

پس از آن که ویتالیک بوترین اوراق سفید اتریوم را معرفی کرد، سایر توسعه‌دهندگان نیز به این پروژه پیوستند. یکی از توسعه‌دهندگان اتریوم به نام دکتر گاوین وود (Dr Gavin Wood) اوراق زرد اتریوم را نگارش کرد.

اوراق زرد یک نسخهٔ فنی است که ویژگی‌های ماشین مجازی اتریوم را توصیف می‌کند. این ماشین وظیفهٔ اجرای قراردادهای هوشمند را برعهده دارد.

خالق اتریوم که بود؟

بنیان‌گذار دیگر اتریوم به نام جوزف لوبین شرکت کانسنسیس (ConsenSys) را تأسیس کرد. این شرکت در واقع یک استارت آپ بود که بر روی ساخت اپلیکیشن‌های غیرمتمرکز تمرکز داشت.

برای راه‌اندازی این پروژه، بوترین و سایر بنیان‌گذاران در جولای سال 2014 اقدام به راه‌اندازی یک کمپین تأمین مالی جمعی کردند.

قیمت اتریوم

در این کمپین، شرکت‌کنندگان اقدام به خرید اتریوم یا توکن‌های اتریوم ‌کردند. این توکن‌ها مانند سهام شرکت عمل می‌کردند. در این کمپین بیش از 18 میلیون دلار سرمایه جمع‌آوری شد و به موفق‌ترین فروش جمعی سهام در آن زمان تبدیل گردید.

یک سال بعد و در 30 جولای 2015 فاز اول توسعهٔ اتریوم با نام فرانتیر (Frontier) رونمایی شد. این پلتفرم، پلتفرم جذابی نبود اما سرویسی را ارائه داد که توسعه‌دهندگان با استفاده از آن قادر به خلق اپ‌های غیرمتمرکز خود بودند.

پلتفرم‌ قرارداد هوشمند موفق شد و به اکوسیستمی که در آن صدها توسعه‌دهنده به فعالیت می‌پرداختند تبدیل گردید. این پلتفرم حتی توجه غول‌های فناوری نظیر IBM و مایکروسافت را نیز به خود جلب کرد.

اکنون سرمایهٔ‌ 18 میلیون دلاری جمع‌آوری شده در پروژه‌، توسط بنیاد اتریوم مدیریت می‌شود. این بنیاد یک نهاد غیردولتی بوده و در کشور سوئیس مستقر است.

برای یادگیری نحوه استفاده از اتریوم مقاله آموزشی «چگونه از اتریوم استفاده کنیم؟» را مطالعه نمایید.

دسته‌ها
مقالات

شکارچیان رمز ارزها چه کسانی هستند و کارشان چیست؟

شکارچیان رمز ارزها چه کسانی هستند و کارشان چیست؟

رمز ارز گم کرده‌اید یا کیف پول؟ با شکارچیان رمز ارزها تماس بگیرید.

در میان رشد فزایندهٔ حالت‌های مختلف سرقت، کلاهبرداری، سکه‌ها و کلیدهای خصوصی گم شده، نسل جدیدی از تجارت در دنیای مجازی رمز ارزها در حال شکل‌گیری است. به دنبال این رویدادها، افراد و شرکت‌های مختلفی به شکار چنین سکه‌ها، کلیدهای خصوصی و پسوردهای گم‌شده می‌پردازند. به دنیای شکارچیان رمز ارزها خوش آمدید.

اگر به طور اتفاقی با دیجی کوینر آشنا شده‌اید و هیچ اطلاعاتی در مورد رمز ارز ندارید پیشنهاد می‌کنیم قبل از مطالعه ادامه مطلب، مقاله «رمز ارز چیست؟» را مطالعه نمایید.

دارایی‌های دیجیتالی من کجا رفتند؟

نشریه وال استریت ژورنال به نقل از Chainalysis که یک شرکت تحلیل بلاک چین بوده و در شهر نیویورک فعالیت دارد می‌گوید در حال حاضر حدود 20 درصد (3.7 میلیون عدد) از تمام بیت کوین‌ها گم شده‌اند. ارزش تقریبی این سکه‌ها بین 20 تا 25 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود.

از دست رفتن دسترسی به کیف پول‌ها یا صندوق‌های رمز ارزی توسط دارندگان فردی به‌عنوان شایع‌ترین مسئلهٔ موجود که منجر به گم‌شدن سکه‌های رمز ارزی می‌شود، مطرح است. ایمنی دارایی‌های دیجیتالی موجود در چنین کیف‌ پول‌هایی با استفاده از یک کلید خصوصی منحصربه‌فرد تأمین می‌شود.

این کلید خصوصی منحصربه‌فرد یک رشتهٔ بلند از کارکترهای الفبایی-عددی بوده که مشابه با پین بانکی یا پسوردهای دسترسی به‌حساب بانکی اینترنتی است. از آنجا که رمز ارزها و کیف پول‌ها در یک اکوسیستم غیرمتمرکز کار می‌کنند، هیچ مرجع مرکزی یا ارائه‌دهندهٔ خدماتی جهت ریست کردن یا انتشار مجدد کلید برای دارندگان اصلی رمز ارز وجود ندارد. در این شرایط تنها وظیفهٔ افراد این است که این کلید خصوصی را ایمن نگه داشته و در دسترس خود قرار دهند. بیشتر افراد این کلید خصوصی را فراموش کرده یا آن را گم می‌کنند (در جای اشتباه می‌گذارند). همین امر باعث می‌شود تا دسترسی به کیف پول از بین برود. Chainalysis تخمین زده که در سراسر جهان دسترسی به حدود 300 نوع از چنین کیف پول‌هایی که هریک محتوی 1,000 تا 10,000 بیت‌کوین هستند از بین رفته است. سایر حالت‌های سکه‌های دیجیتالی گم‌شده به افزایش تعداد کلاهبرداری‌ها، هک‌ها و سرقت‌ها نسبت داده شده است.

چگونه بیت کوین های خود را در برابر سرقت و هک حفاظت کنیم؟

شکارچیان رمز ارزها چه کسانی هستند؟

شکارچیان رمزارزها

با گم شدن مبلغ زیادی به میزان بیش از 20 میلیارد دلار رمز ارز، نسل جدیدی از واحدهای دیجیتالی و افرادی که به نام شکارچیان رمز ارزها شناخته می‌شوند برای کمک به کار پیچیدهٔ بازیابی این خزانه دیجیتالی پا به عرصه گذاشته‌اند. این شکارچیان رمز ارزی با دارندگان و سازمان‌های اجرای قانون برای جستجو و بازیابی دارایی‌های گم‌شده یا غیرقابل دسترسی همکاری می‌کنند.

با ادعای متخصص بودن در زمینه “ورود” به کیف پول‌های دیجیتالی، شکارچیان رمز ارزها از هرچیز و همه‌چیز برای انجام این کار استفاده می‌کنند. از جمله کارهای این متخصصان برای ورود به کیف‌های پول دیجیتالی می‌توان به استفاده از ابرکامپیوترهای مدرن برای کرک کردن کلیدهای خصوصی و حتی استفاده و اعمال شیوه‌های ذهنی بر روی دارندگان کیف پول برای کمک به آن‌ها جهت تجدید خاطره و یادآوری رمز ارزهای گمشده اشاره کرد.

کیف پول دیجیتال چیست؟

شکارچیان رمز ارز که خدمات خود را به صورت آنلاین ارائه می‌دهند به دنبال جزئیات اصلی و بنیادی مانند آخرین کلید خصوصی به یاد مانده و سایر جزئیات ممکن که احتمال دارد افراد از آن‌ها برای ایجاد کلیدهای خصوصی خود استفاده کرده باشند (مانند تاریخ تولد، نام حیوان خانگی و نویسنده مورد علاقه) هستند. در مرحلهٔ بعد، شکارچیان رمز ارز این نقاط داده‌ای‌ پایه و اصلی را با استفاده از برنامه‌های کامپیوتری که خود طراحی کرده‌اند به اجرا درآورده و تلاش می‌کنند تا صدها یا هزاران ترکیب احتمالی از این داده‌ها خلق کنند. سپس در هر تلاش، این افراد از این ترکیبات تولید شده برای شکستن کلید امنیتی کیف پول‌ها استفاده می‌کنند.

تعداد کمی از علاقمندان فناوری تلاش می‌کنند تا روش خودت انجام بده (DIY) را انجام دهند. نشریه فایننشال تایمز به نقل داستان یک کارآفرین ایرلندی به‌نام یوسف سرهان پرداخت. در این مقاله آمده یوسف سرهان شخصی است که به خودش آموزش کدنویسی داده تا بتواند با استفاده از این فن، برنامه‌ای را بنویسد که قادر به تست ده‌ها میلیون ترکیب پسورد باشد. وی با نوشتن این برنامه موفق به کسب 10,000 دلار شد. درست است که این مبلغ نمی‌تواند زندگی وی را دچار تحول کند اما قطعاً می‌تواند یک سال از زندگی وی را تغییر دهد.

شکارچیان رمز ارزها چه کسانی هستند و کارشان چیست؟

این برنامه‌نویسان تنها برنامه‌نویسان زبده و با مهارت نیستند که در این بازی حضور دارند. این بازار همچنین شاهد حضور خاص افرادی به نام “هیپنوتیزم‌کنندگان رمز ارز” هستند. این افراد خدمات مدیریت ذهنی خود را با ادعای بازیابی پسوردها از طریق باز کردن ذهن‌های ناخوداگاه (نیمه هشیار) افراد ارائه می‌دهند. آن‌ها فرآیند بازکردن ذهن‌های ناخودآگاه را از طریق تکنیک‌هایی نظیر هیپنوتیزم‌درمانی انجام می‌دهند. ضرورتاً، این هیپنوتیزم‌کنندگان به افراد کمک می‌کنند تا به‌صورت ذهنی مواردی چون  کجا کلید خصوصی خود را یادداشت کرده و یا چه چیزی را به‌عنوان کلید خصوصی خود قرارا داده‌اند بازیابی کنند.

شکارچیان رمز ارزها خدمات خود را به‌صورت ردیابی مسیرهای سرقت و کلاهبرداری پیشنهاد می‌کنند. این افراد با سازمان‌ها و نمایندگی‌های قانونی و شرکت‌کنندگان در بازارهای رمز ارزی برای شناسایی این موضوع که سکه‌های گم شده ممکن است به کجا انتقال داده شده باشند همکاری می‌کنند. با داشتن چنین اطلاعاتی می‌توان تراکنش‌های متصل شده به سرقت‌ها را قطع کرده یا کیف پول‌های گم‌شده را به‌طور کامل مسدود کرد.

در حالی که بسیاری از صرافی‌های رمز ارزی خدمات “نگهبان امن” را پیشنهاد می‌کنند، اما اغلب خود هدف حملات هکرها جهت سرقت تدریجی سکه‌های دیجیتالی قرار می‌گیرند. این موضوع یک بازار جدید پُرتقاضا جهت ایجاد صندوق‌های رمز ارزی امن (که به‌عنوان متولیان شخص ثالث هولدینگ‌های دیجیتالی عمل می‌کنند) و ایمن‌سازی کلیدهای کیف پول خصوصی ایجاد کرده است.

بهترین صرافی‌های رمز ارز کدامند؟

ارائهٔ خدمات از طرف این شکارچیان یا هیپنوتیزم‌کنندگان چقدر هزینه در پی دارد؟

اکثر این خدمات شکار رمز ارزی به‌صورت رمز ارزی شارژ می‌شوند. قیمت خدمات این افراد بسته به نرخ موفقیت بازیابی متغیر است. به ازای خدمات ارائه شده، هم ارائه‌دهندگان خدمات بازیابی کامپیوتری و هم هیپنوتیزم‌کنندگان یک هزینهٔ ثابت مقرون به صرفه به علاوهٔ درصدی از مقدار بازیابی شده (معمولاً بین 5 تا 10 درصد) دریافت می‌کنند. هیپنوتیزم‌کنندگان همچنین مقدار ثابتی به ازای هر جلسه دریافت می‌کنند. در واقع بسته به این موضوع که چند جلسه/ساعت صرف بازیابی جزئیات از دست رفته می‌شود هزینه‌ای از افراد اخذ می‌گردد.

در حالی که بسیاری از سرویس‌های آنلاین ادعا می‌کنند که به ازای دریافت هزینه به کمک افراد می‌آیند، اما باید مراقب بود که شخصی که با وی همکاری می‌کنیم یک شکارچی معتبر و واقعی باشد. در فرآیند بازیابی موارد گم‌شده می‌بایست تعداد کمی از جزئیات کلیدی که ممکن است مستعد سوء استفاده باشند برای ارائه‌دهندگان خدمات آشکار شود. توصیه می‌شود به جای اعتماد به تبلیغات چشمگیر و چشمک‌زن در فضای مجازی که ممکن است در مکان مشخصی حضور نداشته باشند تنها با افرادی که در دنیای واقعی و با یک هویت اثبات شده و معتبر فعالیت می‌کنند همکاری کنیم.

دسته‌ها
آموزش تحلیل بازار مقالات مقالات عمومی

سود ناخالص چیست؟

سود ناخالص چیست؟

سود ناخالص (Gross Profit) به سودی که یک شرکت، پس از کسر هزینه‌های همراه با تولید یا فروش محصولاتش، یا هزینه‌هایی که به‌منظور انجام سرویس‌ها پرداخت کرده، شناسایی می‌کند، اطلاق می‌گردد.

سود ناخالص در صورت درآمد شرکت‌ها دیده شده و می‌توان آن را از طریق کاستن هزینهٔ بهای تمام‌شده کالاهای فروخته‌شده (The cost of goods sold – COGS) از درآمدها (فروش انجام‌شده) محاسبه کرد.

این موارد می‌توانند در صورت درآمدی شرکت (Income Statement) دیده شوند. سود ناخالص همچنین می‌تواند تحت عنوان سود فروش (Sales profit) و یا درآمد ناخالص (Gross Income) نامبرده شود.

درک مفهوم سود ناخالص

سود ناخالص، میزان کاراییِ یک شرکت در استفاده از نیروی کار و مواد اولیه در تولید محصولات و یا ارائهٔ خدمات را ارزیابی می‌کند. این اندازه‌گیری معمولاً هزینه‌های متغیر را نیز دربرمی‌گیرد. این هزینه‌ها، هزینه‌هایی هستند که مقدار آن‌ها بسته به میزان خروجی‌ای که شامل موارد زیر می‌باشند، متغیر می‌باشد:

  1. مواد اولیه. (Materials)
  2. نیروی کار مستقیم، با در نظر گرفتن آن به‌صورت ساعتی و یا وابسته به سطوح خروجی‌ها.
  3. مبالغ کمیسیون پرداخت‌شده به کارکنان بخش فروش. (Commissions of sales staff)
  4. هزینه‌های کارت‌های اعتباری در خرید مشتریان. (Credit card fees on customer purchases)
  5. ابزارآلات، که شامل هزینه استهلاک (Usage – based depreciation) نیز می‌باشند.
  6. ابزارهایی که در محل تولید (Production Site) از آن‌ها استفاده‌شده است.
  7. حمل‌ونقل کالاها. (Shipping)

فرمول محاسبه سود ناخالص به شرح زیر می‌باشد:

هزینهٔ بهای تمام‌شدهٔ کالای فروخته شده – درآمد = سود ناخالص

Gross Profit = Revenue – Cost of goods sold

سود ناخالص چیست؟

همان طور که به‌طور کلی گفته شد، سود ناخالص شامل هزینه‌های ثابت (Fixed costs – هزینه‌هایی که باید فارغ از مقادیر خروجی شرکت پرداخت شوند) نمی‌باشند. هزینه‌های ثابت شامل هزینهٔ اجاره (rent)، هزینه‌های تبلیغات (Advertising)، هزینه‌های بیمه (Insurance)، دستمزد کارکنانی که به‌صورت مستقیم در مسیر تولیدی درگیر نمی‌باشند و تدارکات مورد نیاز اداری (Office supplies) می‌باشد.

هر چند، باید در نظر گرفته شود که بخشی از این هزینه‌های ثابت، به هر واحد تولیدشده تحت عنوان هزینه‌های جذب‌شده (Absorption Costing)، اختصاص داده می‌شوند. که لحاظ کردن این هزینه‌ها به‌منظور گزارشگری خارجی (External reporting) به‌نحوی که طبق استانداردهای پذیرفته‌شده حسابداری باشد (Generally Accepted Accounting Principles – GAAP)، مورد نیاز است.

سود یا زیان اقتصادی چیست؟

برای مثال، اگر یک شرکت 10 هزار واحد از محصولی را در یک دورهٔ زمانی مشخص تولید کند، و مبلغ 30 هزار دلار را برای اجارهٔ ساختمان پرداخت نماید، هزینهٔ 3 دلاری در قیمت هر کالا تحت عنوان هزینهٔ جذب‌شده لحاظ می‌شود.

سود ناخالص (Gross Profit) نباید با سود عملیاتی (Operating profit) اشتباه گرفته شود، سودی که به آن مقادیر درآمد پیش از نرخ‌های بهره و اِعمال مالیات (earnings before interest and tax – EBIT) نیز اطلاق می‌گردد.

این سود، برابر با سود شرکت پیش از پرداخت بهره‌ها و مالیات‌های تصویب‌شده می‌باشد. سود عملیاتی از طریق کسر هزینه‌های عملیاتی (Operating expenses) از سود ناخالص به‌دست می‌آید.
نکات کلیدی:

  1. سود ناخالص که به آن درآمد ناخالص (Gross Income) نیز اطلاق می‌گردد، از طریق کسر هزینهٔ بهای تمام‌شده کالاهای فروخته‌شده از درآمد حاصل شده، محاسبه می‌شود.
  2. سود ناخالص تنها شامل هزینه‌های متغیر می‌باشد و شامل هزینه‌های ثابت نمی‌باشد.
  3. سود ناخالص، مقدار کارآمدی یک شرکت در استفاده از نیروی کار و همچنین مواد اولیه در تولید کالاها و یا ارائهٔ سرویس‌ها ارزیابی می‌کند.

سود ناخالص در مقابل حاشیهٔ سود ناخالص

سود ناخالص می‌تواند به‌منظور محاسبه کردن معیاری تحت عنوان حاشیهٔ سود ناخالص (Gross Profit Margin) مورد استفاده قرار گیرد. این معیار به‌منظور بررسی کارآمدی تولیدی (Production efficiency) یک شرکت در طی زمان، مفید می‌باشد.

مقایسهٔ ساده سود ناخالصی که سال‌به‌سال و یا با بازهٔ زمانی 3 ماهه تولیدشده است می‌تواند گمراه‌کننده باشد، زیرا سود ناخالص می‌تواند در صورت کاهش حاشیهٔ ناخالص (Gross margins)، افزایش پیدا کند. این اتفاق می‌تواند موضوعی نگران‌کننده برای شرکت باشد و آن را در وضعیتی بحرانی قرار دهد.

سود ناخالص چیست؟

باوجود اینکه این عبارات شبیه به یکدیگر هستند (و در برخی از مواقع به‌جای یکدیگر استفاده می‌شوند) حاشیهٔ ناخالص با حاشیه سود ناخالص یکسان نیست. سود ناخالص با واحد پول رسمی یک کشور بیان می‌شود، در حالی که حاشیهٔ سود ناخالص با درصد بیان می‌گردد. فرمول محاسبهٔ حاشیهٔ سود ناخالص به شرح زیر است:

درآمد / (هزینه بهای تمام شده کالای فروخته شده – درآمد) = حاشیه ناخالص

​Gross Margin= (Revenue−Cost of Goods Sold) / Revenue

مثال‌هایی از نحوهٔ استفاده از سود ناخالص

در ادامه مثالی از نحوهٔ محاسبهٔ سود ناخالص و حاشیهٔ سود ناخالص، با استفاده از صورت درآمد (Income State) شرکت فورد (Ford Motor Co.) در سال 2018 مشاهده می‌کنید:

صورت درآمد شرکت فورد در سال 2018 (تمامی مبالغ به میلیون دلار است)، منبع: Investopedia

بحران بزرگ اقتصادی سال 2007 چیست؟

به‌منظور محاسبه کردن سود ناخالص، ما ابتدا هزینهٔ بهای کالاهای فروخته ‌شده را اضافه می‌کنیم، که جمع ارقام را به 126584 میلیون دلار می‌رساند. ما در این حالت، فروش (Selling) هزینه‌های مدیریت (Administrative expenses) و دیگر هزینه‌ها را در نظر نمی‌گیریم. زیرا این هزینه‌ها به‌طور معمول جزو هزینه‌های ثابت (Fixed costs) دسته‌بندی می‌شوند. در ادامه هزینهٔ کالاهای فروخته‌شده را از درآمد به‌دست آمده کم می‌کنیم تا بتوانیم به سود ناخالص به‌دست آمده برسیم:

25,216$ = 126,584$ – 151,800$

برای به‌دست آوردن حاشیهٔ سود ناخالص، مبلغ سود ناخالص به‌دست آمده در مرحلهٔ قبل را بر مقادیر کل درآمد (total revenues) تقسیم می‌کنیم تا مقدار حاشیهٔ سود ناخالص را محاسبه کنیم.

16.61% = 151,800$ / 25,216$

این درصد با حاشیهٔ سود ناخالص ثبت‌شده در صنعت خودروسازی که در حدود 14٪ است، مقایسه‌شده و نشان می‌دهد که شرکت فورد با بهینگی بیشتری نسبت به همتایان خود، به‌فعالیت می‌پردازد.

محدودیت‌های استفاده از سود ناخالص

صورت درآمد استانداردشده  (Standardized income statement) که توسط سرویس‌های اطلاعات مالی (Financial Data Services) تهیه می‌شود، ممکن است مقادیر سود ناخالص را با تفاوت‌هایی نشان دهند.

رکود بزرگ چیست؟
این صورت‌های گزارش‌شده می‌توانند سود ناخالص را به‌عنوان یک آیتم جداشده در خطی جدا نمایش دهند، اما این نوع از صورت‌ها، تنها برای شرکت‌های عمومی قابل‌دسترسی می‌باشند.

سرمایه‌گذارانی که درآمدهای یک شرکت خصوصی را بررسی می‌کنند باید خود را با هزینه‌ها (Cost) و موارد هزینه‌ای (Expense items) که در یک ترازنامه غیراستاندارد (non – Standardized Balance Sheet) ذکر می‌شوند تطبیق دهند و آن‌ها را در محاسبات مقادیر سود ناخالص در نظر نگیرند

سوالات و نظرات خود را در قسمت دیدگاه‎‌ها با دیجی کوینر به اشتراک بگذارید.

دسته‌ها
مقالات

عرضه اولیه سکه چیست؟

عرضه اولیه سکه چیست؟

از طریق عرضه اولیه سکه (Initial Coin Offering – ICO)، رمزارزهای جدید وارد بازار می‌شوند، اما این موضوع همراه با ریسک است.

اگر بخواهیم تنها به یک کلمه اشاره کنیم که در سال گذشته ورد زبان تمام کسانی بوده که در امور مالی فعالیت داشته‌اند، آن کلمه رمزارز است.

اگر خود را سرزنش می‌کنید که چرا به تجارت کوین‌های موفقی مانند بیت‌کوین و اتریم وارد نشدید، شاید بد نباشد که سرمایه‌گذاری در عرضه اولیه سکه  را مد نظر قرار دهید. بااین‌وجود، به شما هشدار می‌دهیم: عرضه‌های اولیه‌ی کوین حتی در بهترین شرایط ریسک بالایی دارند و کلاه‌برداران توان بالقوه‌ی بالایی در این عرصه دارند.

خوب، از همه‌ی این‌ها بگذریم، عرضه اولیه سکه دقیقاً چیست؟

این شرایط را پیش خود مجسم کنید: شما استارت آپی (شرکت نوپایی درزمینه‌ی فناوری) در سیلیکون ولی دارید. ایده‌ی خوبی هم در مورد یک سیستم رمزارز جدید به ذهنتان خطور کرده است. شاید بخواهید از همان سیستم شناخته‌شده‌ی پرداخت معمول استفاده کنید تا بتوانید سیستم رمزارز جدید خود را دیجیتالی و رمزنگاری‌شده کنید.

چه فکر بکری! بیایید اسم آن را  کوین‌کوچولو بگذاریم. حالا، می‌توانید به یک بانک مراجعه کنید یا به سراغ سرمایه‌گذارانی بروید که مایل به سرمایه‌گذاری مخاطره‌آمیز باشند، اما اگر می‌توانستید بدون صرف‌نظر از مالکیت شرکت خود کسب درآمد کنید چه؟ به عرضه اولیه سکه ورود کنید.

تحلیل مالی چیست؟

در اینجا نحوه‌ی عملکرد آن را توضیح می‌دهیم. سندی ایجاد کنید که اساساً جزئیات دقیقی از نحوه‌ی عملکرد سیستم را دربر داشته باشد (معمولاً به آن مقاله‌/نامه سفید (White Paper) می‌گویند)، وبگاه زیبایی ایجاد کنید و توضیح دهید که چرا ایده‌ی شما خارق‌العاده بوده و می‌تواند بسیار مفید باشد.

سپس از مردم بخواهید برایتان پول بفرستند و شما در عوض به آن‌ها کوین‌کوچولو می‌دهید. آن‌ها امیدوارند که کوین‌کوچولو رواج و گردش خوبی پیدا کند و به‌این‌ترتیب ارزشش بالا برود.

توجه به این نکته حائز اهمیت است که برخلاف عرضه اولیه عمومی (IPO)، سرمایه‌گذاری در عرضه اولیه سکه (ICO) به سهیم شدن در مالکیت شرکتی که به آن پول می‌دهید نمی‌انجامد. در حال بازی قماری هستید و امیدوارید که ارز بی‌ارزش کنونی که برایش پول می‌پردازید بعداً ارزش بیشتری پیدا کند و برایتان پول‌ساز باشد.

خوب، چه کسی می‌تواند عرضه اولیه سکه  را راه‌اندازی کند؟

واقعیت را بخواهید، هر‌کسی! در حال حاضر، در ایالات‌متحده قانون و مقررات اندکی در مورد عرضه اولیه سکه وجود دارد؛ به عبارتی، مادامی‌که قادر به راه‌اندازی این فناوری هستید، برای امتحان این موضوع و تأمین بودجه‌ی ارز خود اختیار عمل دارید.

عرضه اولیه سکه چیست؟

هم‌اکنون، به‌طورکلی داستان رمزارزها، به‌نوعی به داستان غرب وحشی شباهت دارد؛ در تپه‌ها طلا هست و آن‌چنان قانون و مقرراتی هم در ارتباط با استخراج آن وجود ندارد. این موضوع می‌تواند به نفع شما تمام شود یا بالعکس، منجر به کلاه‌برداری از شما شود.

موفق‌ترین ICOها در طول دوران مختلف‌ کدامند؟

از میان شیوه‌های گوناگون کسب درآمد، احتمالاً عرضه اولیه سکه یکی از شیوه‌هایی است که به‌سادگی می‌توان از طریق آن دست به کلاه‌برداری زد. ازآنجاکه قانون و مقرراتی در کار نیست و هیچ‌چیز نمی‌تواند مانع کسی باشد که شما را متقاعد ساخته ایده‌ی فوق‌العاده‌ای دارد و سپس پول شما را به جیب زده و فرار می‌کند.

این بدین معنا است که اگر واقعاً می‌خواهید که بر روی عرضه اولیه سکه جدیدی که دوست و همکارتان آیدنس در اداره به شما گفته بود سرمایه‌گذاری کنید، مطمئن شوید که با آگاهی کافی به این وادی قدم می‌گذارید.

گام نخست آن است که اطمینان حاصل کنید کسانی که این عرضه اولیه سکه را انجام می‌دهند افرادی واقعی و پاسخگو باشند.

در عصر اینترنت، از آب خوردن هم راحت‌تر است که عکس سهامی را بردارید و با آن وبگاهی به‌ظاهر موجه دست‌وپا کنید؛ بنابراین، تلاش برای کسب اطمینان از راستی و درستی این افراد بسیار حائز اهمیت است.

برخی از مواردی که باید پیگیری کنید: متخصصین مجموعه‌ی موردنظر در کار با رمزارزها و بلاکچین چه میزان تجربه دارند؟ اگر چنین به نظر می‌رسد که فاقد افرادی با تجربه‌ی کار در این زمینه هستند که به‌راحتی قابل‌تأیید باشند، این نشانه‌ی بدی است.

نکات کلیدی:

  • کارآفرینانی که به دنبال راه‌اندازی رمزارز جدیدی هستند می‌توانند این کار را از طریق عرضه‌ی اولیه کوین (ICO) – که شکلی از عرضه اولیه عمومی (IPO) است – انجام دهند.
  • در حال حاضر، قانون و مقررات دولتی در عرضه اولیه سکه وجود نداشته یا بسیار اندک است و در صورت برخورداری از فناوری موردنیاز، هرکسی می‌تواند اقدام به انجام این کار بکند.
  • چگونه؟ مقاله‌ای سفید یا هر سند دیگری که سیستم را سامان‌دهی کند ایجاد کرده، وبگاه یا اپلیکیشنی تهیه کنید که نحوه‌ی کار آن را شرح داده و نهایتاً به دنبال تأمین بودجه باشید.
  • تبلیغات نکته‌ای کلیدی است، زیرا تعداد زیادی سکه‌های رقیب در بازار وجود دارند؛ بنابراین، سردرآوردن از نحوه‌ی پاسخ به نسخه‌ی آزمایشی هدف امری سرنوشت‌ساز است.
  • آیا به‌جای راه‌اندازی کوینی جدید، بیشتر درصدد سرمایه‌گذاری بر روی کوینی جدید هستید؟ مطمئن شوید که در این مورد به‌اندازه‌ی کافی تحقیق می‌کنید، چراکه تعدادی کلاه‌بردار در کمین نشسته‌اند.

چگونه عرضه اولیه سکه خود را شروع کنم؟

مهم‌ترین کاری که باید انجام دهید این است که اطمینان یابید که شما یا شخصی دیگر (شاید چندین نفر) درگیر در این کار، در این زمینه تجربه‌ی کافی کسب کرده و از مسائل مربوط به رمزارزها و بلاکچین هم سردرمی آورید.

حتی اگر هرکسی بتواند عرضه اولیه سکه انجام دهد، بدین معنا نیست که هرکسی باید به سراغ این کار برود. باید در مورد هر نوع جزئیات کوچک مربوط به عرضه اولیه سکه خود قادر به پاسخگویی آنی باشید.

عرضه اولیه سکه چیست؟

همچنین، باید از خود بپرسید که آیا واقعاً فکر می‌کنید کسب‌وکارتان به‌طور فعال از عرضه‌ی اولیه کوین سود خواهد برد یا خیر.

اصولاً، پس از خواندن این مقاله، باید با شخصی مشورت کنید که قادر به ارزیابی ایده‌ی خاص شما بوده و بتواند بگوید که این ایده به‌دردبخوری هست یا نیست. اگر نیست، شاید بهتر باشد راه‌های مطمئن‌تری برای کسب درآمد در پیش بگیرید.

اگر مصمم هستید که به‌پیش بروید، به یک مقاله‌ی سفید نیاز دارید، یعنی سندی که به‌طور دقیق آنچه ارز شما می‌تواند ارائه دهد و پیش‌تر اصلاً ارائه نشده را مشخص کند یا اینکه شما را در چگونگی پیاده‌سازی یک ایده بهتر از دیگرانی که اقدام به انجام آن کرده‌اند، رهنمون می‌سازد. این سند – مانند مقاله‌ی سفیدِ اتریوم که یکی از موفق‌ترین عرضه‌های اولیه‌ی کوین را داشته است – باید جذاب، آموزنده، دربردارنده‌ی جزئیات دقیق باشد.

چه عواملی مانع پیشرفت ICOها می‌شوند؟

مانند هر کسب‌وکار دیگر، باید تا انتهای مقاله خریدار را جذب کرده باشید. مقاله‌ی سفید اتریوم زمان مناسبی را به توضیح بلاکچین اختصاص می‌دهد، سپس در ادامه به جزئیات این موضوع می‌پردازد که چگونه می‌خواهند بر پایه‌ی پیشرفت‌های ساتوشی ناکاموتو دست به خلق پدیده‌ای مهیج بزنند.

همه‌ی این کارها را تا انتهای صفحه‌ی اول انجام داده‌اند. حالا، آیا تک‌تک مقالات سفید باید تاریخچه‌ی مبسوطی از بلاکچین، مثل زمانی که مردی رفته بود 10,000 بیت‌کوین را برای خرید پیتزا داده بود را در برداشته باشند؟ احتمالاً نه، اما باید برای آن‌کسی که هیچ‌گونه اطلاعی از نحوه‌ی کار این سیستم ندارد قابل‌فهم باشند.

نکته‌ی مهم: عرضه اولیه سکه، به‌ویژه در مقایسه با عرضه اولیه عمومی سهام، تابع قوانین و مقررات خاصی نیست. بر این مبنا، پیش از سرمایه‌گذاری شتاب‌زده، احتیاط لازم را به کار ببندید.

بازاریابی عرضه اولیه سکه را چگونه انجام دهیم؟

حالا که مقاله‌ی سفید خود را آماده کرده‌اید، باید تبلیغ کنید. دو گروه هدف ‌دارید که سعی می‌کنید به آن‌ها دسترسی پیدا کنید: افراد آگاه از شیوه‌ی کار با رمزارز و عرضه اولیه سکه و افرادی که نسبت به این موضوعات ناآگاه‌اند.

قصد شما این است افرادی را که در مورد کار پرریسک جدید شما بسیار هیجان‌زده هستند شناسایی کنید، زیرا این افراد هستند که در صورت مساعد دیدن شرایط به شما پول می‌دهند.

ماجرای کوین‌کوچولو را به یاد بیاورید (این بار هم قضیه فرضی است)؛ ممکن است در مورد این رمزارز فرضی هم بتوانیم نظر چند خانم خانه‌دار وبلاگ نویس یا چند ولاگر (دارندگان وبلاگ ویدیویی) را جلب کنیم و ببنیم که آیا مایل‌اند محتوا و مطالبی (هرچند بی‌ربط) در مورد اهمیت کوین‌کوچولو از زمان ایجاد انجمن نگهداری از کودک، به‌عنوان بزرگ‌ترین نوآوری در نگه‌داری کودک تهیه کنند. فقط مطمئن شوید که آن‌ها ماهیت تجارت شما را در جهت تبلیغ برای محصول مورد نظرتان آشکارا بیان می‌دارند:

کمیسیون اوراق بهادار و بورس (Securities and Exchange Commission – SEC) در هشداری به سرمایه‌گذاران اظهار داشت که استفاده‌ی چهره‌های مشهور از رسانه‌های اجتماعی برای تأیید عرضه‌های اولیه‌ی سکه، بدون آشکار ساختن شیوه‌ی پرداخت غرامت در صورت ناکامی سرمایه‌گذاری، غیرقانونی است.

چه دلایلی باعث موفقیت یک ICO می‌شود؟

همچنین لازم است برنامه نویسان خود را داشته باشید و سرپرستانی که در شبکه‌های اجتماعی همچون ردیت (Reddit) و تویتر (Twitter) حضور داشته و پاسخگوی سوالات مطرح شده باشند.

علاوه براین، باید ارسال عرضه‌ی اولیه سکه خود را به برخی از فهرست‌بندی‌ها در نظر داشته باشید؛ فهرست‌بندی‌هایی که پایگاه‌های داده برای عرضه های اولیه‌ی کوین با کیفیت را مدیریت می‌کنند. به این ترتیب افراد را در اجتماع رمزارها درگیر ساخته و در مورد محصول خود به هیجان می‌آورید. می‌توان امیدوار بود که این موضوع به تدریج در اینترنت نشر پیدا می‌کند.

چقدر عالی! حالا دیگر کوین‌کوچولو بر سر زبان‌ها افتاده و مردم به لحاظ روانی آماده شده‌اند. تنها کاری که باقیمانده است قیمت‌گذاری و توزیع توکن (رمز) است. ممکن است بخواهید نمونه‌ای اولیه‌ای هم در دست داشته باشید تا ثابت کنید می‌دانید دارید چکار می‌کنید. وبگاه خود را ایجاد کنید، خدمات صرافی را فعال کنید و موفق باشید!

ماجرای تبلیغات چهره‌های مشهور برای عرضه های اولیه‌ی سکه چیست؟

اگر بازیگران و هنرمندان مورد علاقه‌ی خود مانند جیمی فاکس یا گوست‌فیس کیلا را دیده باشید که هواداران خود را برای سرمایه‌گذاری بر روی عرضه‌های اولیه‌ی سکه تشویق می‌کنند، ممکن است بخواهید نگاه دقیق‌تری به ماجرا بیاندازید.

فلوید می‌ودرِ پسر، سوپراستار ورزش بوکس و دی‌جی خالد رمزارز سنترا را رواج داده و عرضه‌ی اولین سکه آن در پایان سال 2017 به 30 میلیون دلار رسید، اما در چندین گزارش ادعا شده است که سنترا در حال حاضر به دنبال یک دعوی حقوقی مبنی بر فروش اوراق بهادار ثبت نشده، با مشکلاتی روبه رو شده است.

باید منتظر ماند و دید سرنوشت این پرونده به کجا خواهد کشید، اما شایان ذکر است که برخی از پست‌های خالد و می‌ودر در رسانه‌های اجتماعی که در مورد عرضه‌های اولیه‌ی سکه بودند، حذف شده‌اند.

از کجا بدانم که کدام عرضه‌های اولیه‌ی سکه مطلوب هستند؟

فقط اطمینان حاصل کنید که اطلاعات کافی را کسب کرده‌اید. از آن‌جا که در عرضه‌های اولیه‌ی سکه آن‌چنان قوانین و مقرراتی وجود ندارد، باید در این موارد بسیار بیش‌تر از هنگام عرضه اولیه عمومی در بازار سهام، مراقب باشید.

مقالات سفید را بخوانید، در مورد اعضای آن تیم تحقیق کنید و مطمئن شوید که تجربه‌ی کار در زمینه‌ی رمزارزها را دارند. مضاف بر این‌ها، می‌توانید از وبگاه‌های موثق همانند Coinschedule.com استفاده کنید.

در این وبگاه‌ها تنها عرضه‌های اولیه‌ی سکه‌ای انتخاب می‌شوند که بررسی شده و قانونی و جالب توجه تشخیص داده شده‌اند. درحالی‌که نباید به هیچ وبگاهی که فهرست مشخصی ارائه می‌دهد بی چون و چرا اعتماد کنید، از فواید آن‌ها هم غافل نباشید.

جدیدترین شمارش رمزارزهای موجود – که دائماً تعداد بیش‌تری هم به شمار آن‌ها اضافه می‌شود – حاکی از وجود 3000 رمزارز است؛ تقریباً 1500 مورد از آن‌ها از طریق صرافی‌ها در دسترس هستند.

آیا کسی هست که در پی تنظیم قوانین و مقرراتی برای عرضه‌های اولیه‌ی کوین باشد؟

کمیسیون اوراق بهادار و بورس در ماه دسامبر سال 2017، توکن‌های عرضه‌های اولیه‌ی سکه را به‌عنوان اوراق بهادار طبقه‌بندی کرد.

رئیس وقت کمیسیون، جی کلیتون، به هنگام تأیید این موضوع عنوان داشت: «یک توکن عبارت از قراردادی سرمایه‌گذاری است و بنابراین، طبق قوانین فدرال مربوط به اوراق بهادار، توکن نیز ازجمله اوراق بهادار محسوب می‌شود. مشخصاً، به این نتیجه رسیدیم که عرضه‌ی توکن نوعی سرمایه‌گذاری مالی در فعالیت اقتصادی مشترک با انتظار سود منطقی از محل فعالیت کارآفرینی و مدیریتی دیگران محسوب می‌شود.»

این گفته بدان معنا است که کمیسیون اوراق بهادار و بورس در تکاپوی تعیین قوانین و مقررات سفت و سختی درزمینه‌ی عرضه‌های اولیه‌ی سکه است که سرمایه‌گذاران را گمراه می‌سازند.

اولین ضربه در 11 دسامبر سال 2017 وارد شد، هنگامی‌که کمیسیون یادشده فعالیت شرکت کالیفرنیایی مونچی را که بر روی یک اپلیکشن بررسی مواد غذایی کار می‌کرد، متوقف ساخت.

مونچی در تلاش بود که برای ایجاد رمزارز خود منابع مالی گردآورد. این رمزارز برای سفارش غذا در درون اپلیکیشن یادشده قابل‌استفاده بود.

این اولین نمونه‌ی حکم توقف فعالیتی بود که از جانب کمیسیون اوراق بهادار و بورس صادر و از عرضه اولیه سکه‌ای که در میان اوراق بهادار ثبت نشده بود جلوگیری به عمل می‌آورد. آیا این به معنای به بار نشستن قریب‌الوقوع تلاش‌های این کمیسیون است؟ باید منتظر ماند و دید.

و اما کلام آخر

در پایان باید گفت که عرضه‌های اولیه‌ی سکه روش بسیار جدیدی در کسب درامد بوده و همه سعی دارند بدون آنکه کلاه سرشان برود با روش‌های جدید سازگار شوند.

اگر فکر می‌کنید که قادرید با سرمایه‌گذاری بر روی یک عرضه اولیه جدید سود سرشاری به جیب بزنید، صرفاً مطمئن شوید که پیش‌تر اطلاعات لازم را کسب می‌کنید. داستان رمزارزها، داستان ریسک بزرگ و پاداش بزرگ است و عرضه‌های اولیه سکه هم از این داستان مسثتنی نیستند.

سرمایه گذاری در بازار رمزارزها و عرضه‌های اولیه سکه(ICOs)  دارای ریسک بالایی می باشد و این مقاله، از طرف دیجی کوینر یا نویسنده، توصیه ای برای سرمایه گذاری در این بازار خشن نمی باشد. چون هر فرد ویژگی های خاص خود را دارد، همیشه باید قبل از هر تصمیم مالی با یک فرد خبره مشورت کنید.

دیجی کوینر، هیچ ضمانتی درباره دقت این اطلاعات نمی دهد. هنگام نگارش این مقاله، نویسنده مقداری بیت‌کوین و لایت‌کوین دارد.